środa, 26 lutego 2020

13.09.2019 (data nieprzypadkowa) Błonie- Niepokalanów

13.09.2019 (data nieprzypadkowa) Błonie- Niepokalanów Dziś wyruszyłem z Błoni na ostatni dla mnie odcinek do Niepokalanowa. To miejsce szczególne, dlatego chcąc być tu jak najdłużej, na ten ostatni etap zostawiłem sobie mniejszy odcinek. Po przybyciu miałem zadzwonić do ojca Mirosława, ale postanowiłem, że na początku pokłonie się Najświętszej Panience. Gdy wszedłem do Bazyliki zobaczyłem zakonnika, który rozkładał ulotki i po przywitaniu się z Maryją podszedłem do niego i okazało się, że to właśnie do niego miałem trafić. Przekazałem ikonę, relikwie i Krzyż. Zauważyłem i doświadczyłem, że tam, gdzie Kościoły są otwarte w ciągu dnia, tam serca kapłanów co do mojej osoby też. Dziękuję Dobremu Bogu za tę drogę, w której leczył mi serce po przez zawierzenie. To jest piękny dzień.

12.09.2019 Imienia Maryi.Warszawa- Błonie.

Dziś rano wyszedłem z Kościoła braci zakonnych ojca Orione, gdzie przyjął mnie ojciec Tadeusz. Jego serce jest otwarte jak ten Kościół, gdzie w dzień można wejść na adoracje Najświętszego Sakramentu. Ruszyłem w drogę w stronę Niepokalanowa I doszedłem do miejscowości Błonie, gdzie uczestniczyłem we Mszy św. i proboszcz zapoznał parafian z pielgrzymką czytając wiernym całą ulotkę o niej. W kazaniu też nadmieniono, że pielgrzymowanie jest odpowiedzią człowieka na Bożą Miłość. Na drogę dostałem od ojca Tadeusza 100 zł i miałem na nocleg w hotelu za co Bogu dzięki i wszystkim ludziom dobrej woli. To był dobry dzień. Marek

11.09.2019 r.

Cześć. Cały czas jestem w drodze. Chciałem coś powiedzieć na tym etapie. Rok temu miałam taką sytuację, że czułem w sercu, że mam wziąć wszystkie pieniądze, które mam i zostawić w Niepokalanowie. Odbyła się taka walka w mojej duszy i w końcu nie zrobiłem tego. Efekt był taki, że potem źle się czułem, czułem niedosyt i żałowałem, że nie zaryzykowałem. Może też to było mi potrzebne, by mieć teraz zrozumienie dla tych, którzy też w pełni nie ufają Panu Bogu i usprawiedliwiają swój brak zaufania. W tym roku postanowiłem, że pójdę bez pieniędzy. Tym bardziej, że ta pielgrzymka, to jest Pielgrzymka Zawierzenia. Postanowiłem, że jak przyjadę do Siedlec, w kościele oddam wszystkie swoje pieniądze, że wrzucę je do puszki dla ubogich. To oczywiście nie odbyło się też bez walki, ale po drodze kiedy już powstała ta decyzja, to w drodze do Siedlec, Rafał poprosił o modlitwę, więc zapewniłem go o modlitwie co zresztą robię, chciał wesprzeć mnie jakąś kwotą. Postanowiłem, że w drodze będę oczekiwał na pomoc Boga, na miłość Boga poprzez tych ludzi, których będę spotykał, no i Rafał był tym pierwszym ogniwem, który wsparł mnie jakąś kwotą. To dało mi pierwszy nocleg w hotelu, ponieważ ja wszystkie swoje pieniądze wrzuciłem do puszki. Wiecie co? Czuję naprawdę taką Bożą Miłość, Bożą opiekę. Czasami wydaje mi się, że tam, gdzie planuję, czy, gdzie spodziewam się, że mogę dostać nocleg, jak w Dębach Wielkich, że tam prawdopodobnie przyjmie mnie Ksiądz, a jak nie, to pójdę do hotelu, okazuje się zupełnie inaczej. Wczoraj na przekór moim planom - Ksiądz nie miał miejsca. Oczywiście przyjął mnie i ugościł, najadłem się. Z parafian też nikt mnie nie chciał przyjąć. Wszystkie miejsca zajęte. Ruszyłem dalej w drogę. Idąc modliłem się na różańcu już dziękując w ciemno za to, że ktoś mnie gdzieś przyjmie, ale w pewnym momencie zaczynałem tracić wiarę. Przechodziłem koło kapliczki i tak spojrzałem na Maryję z wiarą i mówię: dziękuję Ci za to miejsce, w którym dziś będę, bo to będzie miejsce tam, gdzie Bóg mnie posłał. Tak się rzeczywiście stało. Trafiłem do Sołtysa i Jego rodziny, którzy przyjęli mnie, ugościli kolacją, a następnie załatwili mi nocleg w zajeździe. To jest też miejsce, gdzie powinienem być. W moim sercu jest wdzięczność. Widziałem otwartość tych prostych ludzi na mnie, ale też na księdza z Zakrętu, który powiedział, że bał się wpuścić wieczorem pielgrzyma i poprosił ich o pomoc. Zdałem sobie sprawę, że tkwiąc w takim lęku…Nie chcę Go osądzać, bo ja też często tkwię w lęku i nie otwieram się na Pana Boga, nie otwieram się na życie, nie otwieram się na miłość. Miłość, miłość…. to jest taki paradoks, że otrzymujemy, kiedy dajemy. I dla mnie ta pielgrzymka, ten etap jest takim startem do tego, żebym kochał, żebym nie zatrzymywał tych promieni miłości, które mogą przechodzić przeze mnie i dalej iść, żebym nie kumulował, ale bym był ogniwem przez które przechodzi miłość i idzie dalej. Dziękuję. (Marek 11.09.2019 – tekst przepisany z filmiku- Facebook Nieustanna Pielgrzymka Zawierzenia)
10.09.2019 Dzisiejszy dzień był dla mnie dniem próby wiary. Podczas rozmowy telefonicznej z Ojcem Grzegorzem usłyszałem od Niego, że Bóg już mi dziś przygotował nocleg. I uwierzyłem. Ale ja myślałem że to będzie miejscowość, którą ja sobie wybiorę, czyli zrobiłem Panu Bogu plany gdzie, kiedy. To miało być w Dębach wielkich. A tu nic. Ksiądz mówi że nie ma miejsca, wierni pomimo tego że proboszcz sporo mówił o pielgrzymce i o tej akcji - nic. Brak wolnych miejsc w hotelach, więc postanowiłem iść dalej. To było jakoś około 21.00, może trochę przed, zacząłem odmawiać różaniec dziękczynny za miejsce, gdzie będę spał bo powoli traciłem nadzieję. Później zadzwoniła Agnieszka, która jak anioł zaczęła mi pomagać telefonicznie, dzwoniąc w różne miejsca prosząc o nocleg. Tracąc nadzieję przechodziłem koło kapliczki, przystanąłem i powiedziałem : Dziękuję Ci Maryjo za to miejsce na dzisiejszą noc ale sam czułem, że w to wierzę. I zadzwoniła po chwili Agnieszka z dobrą nowiną. Sołtys miejscowości Zakręt zajął się sprawą – nakarmił mnie i załatwił nocleg. Chwała Panu I ludziom dobrej woli i otwartych serc. To był dobry dzień. Marek
09.09.2019 Dzisiejszy etap drogi do Siedlce - Kałuszyn. Podczas szukania noclegu trafiłem na dwie grupy tutejszego marginesu. Druga grupka była mocno wstawiona. I jeden z nich powiedział żebym się nie bał. Odpowiedziałem, że się nie boję., krótkie świadectwo ( nie powiedziałem za co siedziałem, bo nie chciałem ich wystraszyć. Powiedziałem że Jest Ktoś, kto ich bardzo kocha i wręczyłem ulotki. Pierwsza grupa próbowała nawet załatwić mi nocleg i dzwonili po znajomych zajazdach, ale bez owocnie. Fajne chłopaki. Oni też dostali info o pielgrzymce. To był dobry dzień.Marek
8 września. Nasza Siedlecka Katedra. Od świtu do nocy można dziś było powierzyć swoje sprawy Matce Bożej. Była w świątyni cały dzień. Po kolejnych mszach św. ludzie podchodzili i modlili się. Wieczorem ikona i relikwie powędrowały do Sióstr Benedyktynek od Nieustającej Adoracji Najświętszego Sakramentu. Och te nasze siostrzyczki…Było widać ogromną radość na ich twarzach. Wychodząc, byłam pewna, że nie odpocznie nasza Matka Boża dzisiejszej nocy. Rano odebrałam ikonę i razem z Markiem uczestniczyliśmy we mszy św. Krótka rozmowa, ja do pracy a Marek w drogę. I pozostało takie dziwne uczucie, jakby cię opuścił ktoś bardzo bliski. Smutno, bardzo smutno.

SMS z 07.09.2019

Szczęść Boże. Ponieważ plastikowa podstawka pod ikonę jest pęknięta, dołączam dziś lekką i trwałą z drutu. Myślę że dotrwa do końca pielgrzymki. Wieczór i noc Matka Boża spędziła w naszym domu. Poszłyśmy razem i z relikwiami na Mszę św. o 6 rano. Matka Boża słuchała potem Godzinek w naszej katedrze. O 7.00 była Msza św. i nabożeństwo pierwszosobotnie. Potem Agnieszka zabrała ikonę ze sobą do więzienia a od południa Matka Boża gości w domu Tereski. O 14. 00 przekażę ikonę Matki Bożej do Sióstr Albertynek. Wieczorem, na cała noc, przejmą „Siostry Tereski” i przyniosą jutro przed 6. 00 do katedry. Ania z Siedlec

6 sierpnia Świadectwo Agnieszki z Siedlec

Ogromna radość, znów się spotykamy, Matko Boża Cierpliwie Słuchająca, cóż za zaszczyt gościć cię u nas a do tego wraz z bł. Marią Luizą. Tak wiele łask spłynęło na nas po Twojej zeszłorocznej wizycie. Tak jak wtedy, teraz też nie zaznasz spokoju, tyle mamy podziękowań, próśb. A najważniejsze, że wiemy, że nas wysłuchasz, że możemy liczyć na Ciebie w każdym momencie naszego życia. Co ja dostałam od Ciebie w „prezencie” po tamtej wizycie? Coś bardzo, bardzo cennego. Nowe koło Żywego Różańca. Zaprowadziłaś mnie do Zakładu Karnego. Samo centrum miasta. Wysokie mury. Widoczne okna za kratami. Co człowiek przechodzący, mijający więzienie myśli? Dla mnie było to strach, czasami współczucie. 1 listopada 2018 R. Ks. Mateusz wziął ikonę Matki Bożej do zakładu. Od tego czasu coś nie dawało mi spokoju. W styczniu zapytałam ks. Mateusza, czy była by możliwość założenia koła żywego różańca wśród skazanych. Otrzymałam wiadomość, że jest prowadzony kurs Alfa, i dopiero jak się skończy możemy działać. No cóż, musiałam czekać, ale opłacało się, kiedy usłyszałam od Ks. Mateusza, że 20 skazanych 18 marca przyjmie sakrament bierzmowania, byłam w 7 niebie, pomyślałam, 20 osób potrzebne do założenia koła. I stało się, już pod koniec marca miałam wyrobioną przepustkę i weszłam pierwszy raz za kraty. Msza św. i równo 20 skazanych podjęło się modlitwy różańcowej. Nie da się opisać co czułam wychodząc z pełnym kołem, oczywiście pod wezwaniem Dobrego Łotra, I komu mogę to zawdzięczać??? Wiadomo. Matko Boża, Ty wszystko możesz. Już w czwartek po mszy św. ikona poszła do naszych domów. Podział był na godziny, bo wiele osób chciało Ją przyjąć do domów. Z katedry powędrowała do Ani i Pawła, następnie gościła u Aldony, potem słuchała Władzi i jej rodziny. Marysia też doczekała się wizyty, no i po Marysi była jeszcze Bogusia. Mam nadzieję, że nikogo nie pominęłam, a to wszystko dzięki Ani, która koordynowała te przejścia z domu do domu. Agnieszka Ch

05.09.2019 Kożuszki- Siedlce

Królewskie śniadanie w jednej z najmniejszych parafii diecezji Siedleckiej i wyruszam. Idę sama, ale już po kilku kilometrach pani Marylka zaprasza na kawę. Opowiada historię życia, chwilę wspólnie się modlimy, częstuje ciastkami na drogę. Kilkanaście kilometrów przed Siedlcami dołącza Gosia ze swoją siostrą Jadwigą z Lublina. Radość spotkania. Dobrze mieć obok siebie kogoś. Kończymy nasze pielgrzymowanie wspólną wieczorną Eucharystią w katedrze, razem z Matką Bożą Cierpliwie Słuchającą.
Sms z 05.09.2019 "Przejęłam po Mszy św. Poznałam Agnieszkę z Łodzi. Dziś Matka Boża nawiedzi 4 mieszkania, na jutro tez już mamy chętnych aby przyjąć ikonę, na sobotę też. W nocy z soboty na niedzielę u sióstr Teresek. Serdecznie pozdrawiam. Ania"

04.09.2019 Biała Podlaska- Kożuszki.

Droga, cisza, krzyż i ja. Pierwszy raz idę sama z krzyżem przez Polskę. Wszystko dziś jest nowe, tylko Jezus ten sam. Wieczorem Eucharystia w Kożuszkach, ksiądz proboszcz otwiera drzwi swojego domu. Jego gościnność i otwartość na drugiego człowieka wiele mnie uczy. Przygotowuje kolację, rozmawiamy. Widać, że jest częścią tej wspólnoty parafialnej. Dziękuję Bogu, że skierował tu dziś moje kroki. Agnieszka z Łodzi.

03.09.2019 Piszczac- Biała Podlaska

Dziś rano Eucharystia w Piszczacu, a potem śniadanie na plebanii: pyszna, ciepła jajecznica na rozgrzanie, bo za oknem deszcz i ziąb. Ruszamy do Białej Podlaskiej. Pada, ale nie leje; jest dobrze. Po kilku kilometrach na drodze zatrzymuje się samochód, to poznana wczoraj rodzina. Uściski, pamiątkowa fotka i idziemy dalej. Czosnówka - przy kościele Matka Boża i nasz pielgrzymkowy krzyż. Biała Podlaska - Gosia wraca do Siedlec, ja nocuję w Parafii Najświętszej Maryi Panny. Nie ma próśb niewysłuchanych - dziś ksiądz proboszcz serwuje... krupnik.

02.09.2019 Kodeń- Piszczac

1. Nocleg w sanktuarium w Kodniu, pyszne śniadanie u księży oblatów, błogosławieństwo na drogę, spotkanie u Karmelitanek i wyruszamy z ikoną. 2. Idziemy i odmawiamy różaniec. 3. Zatrzymujemy się przy kościele w Poloskach. Mówię głośno: „Panie Boże, zjadłabym kapuśniak albo krupnik”. 4. Przychodzimy do Piszczaca. Przed naciśnięciem dzwonka do księdza proboszcza proszę o pomoc Ducha Św. Przedstawiamy się, proboszcz myśli, myśli co tu z nami robić, udziela nam noclegu, po wpisaniu się do zeszytu (przeczytał, ze pielgrzymi nocują głównie na plebaniach) widać, ze ma już do nas dużo większe zaufanie, zaprasza na herbatę i kawę, rozmawiamy o pielgrzymce i diecezji Siedleckiej (Gosia ma dużo wiadomości na ten temat). Zaprasza rano na śniadanie. 5. Na 18.00 idziemy na Mszę sw. Na koniec ksiądz mówi, ze są dwie panie, które idą z ikoną w pielgrzymce i nic więcej (Ikona jest z nami w bocznym ołtarzu). Ale po mszy kilka osób podchodzi i pyta, chce wiedzieć więcej. Ktoś mówi, że widział nas dziś po drodze jak szłyśmy z krzyżem, młoda dziewczyna podchodzi i prosi o modlitwę, kilka osób wpisuje swoje prośby do zeszytu. Pani Wiesława zaprasza nas do domu, ma chorego męża. Modlimy się wspólnie, mamy ze sobą relikwie, rozmawiamy, rozmawiamy i jemy kapuśniak! O 20.00 wracamy na plebanię. Jutro nowy dzien. Chwała Panu. Agnieszka z Łodzi

09.05.2020 Maryniec – Złotów

Rano jesteśmy na Mszy św. w Złotowie, po której Justyna odwozi mnie z powrotem na trasę. W uszach piękny śpiew ptaków i Słowa Jezusa: „Fi...