wtorek, 7 sierpnia 2018

06.08.2018 r. Kudowa-Zdrój - Wambierzyce Bazylika Przemienienie Pańskie. O 7.00 Msza św w kaplicy Sióstr Elżbietanek. Na koniec otrzymujemy specjalne błogosławieństwo pielgrzymów. Przed wyjściem jeszcze serdeczne rozmowy z Siostrami i zapewnienia o wspólnej modlitwie. Jak dobrze być u siebie w elżbietańskich domach. Siostra przełożona Teresa z czułością nas błogosławi. Ruszamy malowniczymi szlakami w stronę Błędnych Skał, potem Strzelinca. Zachwyt, Uwielbiamy Boga w pięknie stworzenia, uwielbiamy zadyszką i zmęczonym nogami. Budujemy nową wspólnotę na tym etapie. S. Salomea na codzień pracuje w jadłodajni dla bezdomnych we Wrocławiu. Z Nią są wolontariusze Artur i Michał. Z Wałbrzycha dołączył Boży Człowiek i Pielgrzym Henryk. Idziemy z Maryją przez te piękne tereny, ale idziemy też przez wydarzenia z życia Jezusa w tajemnicach różańcowych. Jest też cisza. Wielu turystów chwali Boga, wypytuje dlaczego idziemy z krzyżem. Jak w dzisiejszej Ewangelii Jezus wyprowadza nas na górę. Tu pewno każdy osobiście doświadcza innych przemian. S. Salomea idzie z chorą stopą. Patrzac na jej trud stawiania kroków, modlę się, by Maryja przyjęła te ofiarę i pozwoliła jej dojść do końca. Po zejściu do Karłowa mija nas samochodem kapłan i z za kierownicy udziela nam błogosławieństwa. To wielki dar. Za chwilę dzwoni Ksiądz Rafał i również nam błogosławi. Bóg jest dziś dla nas bardzo hojny. Dziś też przeżywam moja osiemnastkę. 18 lat od złożenia ślubów wieczystych. Czuje się dorosła 😉. Uwielbiam moją Miłość. Jezu! Kocham Cię! Dochodzimy do Wambierzyc zmęczeni, ale szczęśliwi. Kłaniamy się Matce Bożej. Tu w sposób szczególny daje się poznać jako królowa Rodzin. Modlimy sie za nasze Rodziny, za tę, które nas przyjmowały, za tę, które nas prosiły o modlitwę i za każdą rodzinę. Franciszkanie przyjmują nas z wielką serdecznością. Po raz trzeci (Prudnik, Duszniki, Wambierzyce) doświadczamy franciszkanskiego pokoju i dobra. Wieczorem jeszcze jeden wspólny różaniec i apel.

poniedziałek, 6 sierpnia 2018

05.08.2018 Kudowa Zdrój Klasztor Elżbietanek- Czermna- kaplica św. Jana Pawła II- Klasztor Elżbietanek. Maryja w kaplicy klasztoru elzbietanskiego cierpliwie wsłuchuje się w bicie serc modlących się tutaj. Rano Eucharystia. Kilka słów o pielgrzymce i wiele osób powierza nam swoje intencje. Starsze Siostry zapewniają, że idą z nami duchowo. Później idę z Maryją do parafii w Czermnej. Tam przez kilka lat prowadziłam rekolekcje szkolne dla dzieci. Chce wrócić tu jako pielgrzym, by zawierzać Maryi tę parafię. Po Eucharystii znowu wiele osób wpisuje swoje intencje i oddaje je Maryi Cierpliwie Słuchającej. Jest wiele łez. Pewna kobieta płacząc, mówi, że to nie przypadek, że tu jesteśmy i nazywa swoje łzy szczęsliwymi. Tu też wielka niespodzianka- spotykam się z rodzicami S. Moniki. Później pielgrzymuję do górskiej kaplicy p.w. św Jana Pawła II. Po ruchomą szopka doganiaja mnie s. Salomea, Artur, Michał, którzy od jutra rozpoczynaja pielgrzymowanie. Razem uczestniczymy w Eucharystii i dajemy małe świadectwo o pielgrzymce i znowu zabieramy intencje i wiele osób obiecuje, że będzie nam towarzyszyć modlitwą. Doświadczamy dziś także wsparcia materialnego. Wieczorem, gdy wybieramy się na różaniec dociera Henryk z Wałbrzycha. Jesteśmy w komplecie.

niedziela, 5 sierpnia 2018

O4.08.2018 r. Miasto Duszniki-Zdrój- Kudowa-Zdrój. Pierwsza sobota miesiąca. Na początek dnia u Franciszkanów sakrament pokuty- wielka łaska i ważne wskazówki, potem różaniec wynagradzajacy Niepokalanemu Sercu Maryi i Eucharystia. Bardzo się cieszę tym spotkaniem z Bogiem w Sakramentach i z Maryją. Po Mszy św wiele osób wpisuje intencje, kilka podchodzi rozmawiać, a we mnie wzbiera wewnętrzna radość, z tego powodu, że mogę nieść intencje powierzone Maryi. Łaska. Wychodzę dość późno 11.30. Jeszcze kilka dobrych słów z siostrami i ruszam zdecydowanym krokiem. Przede mną tylko 15 km, ale w terenie górzystym i przy takiej temperaturze już dwa dni temu przekonałam się, że "tylko" bardzo mnie uczy pokory. Idę. Różaniec, różaniec różaniec... Piękne widoki, śpiew ptaków, zwierzęta leśne. Nagle wyrasta przede mną bardzo ostre podejście na Główny Szlak Sudecki. Akurat kończę "Cierniem Ukoronowanie" i zaczynam "Drogę Krzyżową". Przeraża mnie to podejście, brakuje sił, skwar, ból pleców i nóg,.... Idę... Świadomie stawiam każdy krok. W modlitwie wraca doświadczenie z Drogi Krzyżowej w Lasówce. Pokorny Jezus. Dalej droga spokojna, choć zaczynam odczuwać braki wody. Ostatni las jest zupełnie inny. Nie dostrzegam tu piękna. Jest bardzo zanieczyszczony przez ludzi, drzewa połamane, albo wyrwane z korzeniami co chwila zagradzają mi drogę. Jedyne słowo, które się przychodzi mi na myś to "zniszczenie". Nie analizuję, idę pokonując przeszkody na drodze z nieustannym Ave Maria. Zmęczona docieram do naszego klasztoru w Kudowie. Ikona Maryi w kaplicy. Siostra Teresa karmi mnie do syta. Siostra Katarzyna pierze habit. Dom. Wieczorem przychodzi Rodzinka u której nocowalysmy w Międzylesie. Drugi raz w życiu widzę ludzi na oczy, a w sercu jak najbliższa rodzina. Kwiatki od Gabriela zachowuję. Pójdą z Matką Bożą.

piątek, 3 sierpnia 2018

03.08.2018 r. Polanica Zdrój- Duszniki Zdrój. Msza św o godz. 7.00 w Parafii Wniebowziecia Najświętszej Maryi Panny. Nie udaje się wystawić Ikony ani zaprosić do wspólnego duchowego pielgrzymowania, bo zaraz po jest Msza św. pogrzebowa. Maryja w tym wydarzeniu coś ważnego mi odsłania. Dziekuje. Dziś mam do przejścia 12 km, więc podejmuję decyzje, że zostaję w kaplicy domu rekolekcyjnego Ks Rafała. Jestem sama. Cisza... Krzyż... Jednak nie potrafię się skupić na modlitwie. Wiele myśli bardzo powszednich wciska się w głowę- choćby wypranie skarpetek. Jednak staram się trwać i modlic tymi rozproszeniami. Ewangelia podpowiada, by dostrzec Boga w Jezusie- sąsiedzie z Nazaretu... Taki zwyczajny sąsiad, przecież wszystko o nim wiadomo. Starsi mogliby opowiedzieć jak uczył się chodzić.... Proszę Maryję, by pomagała mi dostrzegac w prostych, codziennych sprawach obecność Jej Umiłowanego Syna. Czytam głośno intencje z zeszytu. Wiem, że Maryja Cierpliwie Słucha. Modlę się za Ks Rafała, za wszystkich, którzy do tego domu przybywają i za wspólnotę, którą prowadzi. Przed 15.00 ruszam w drogę. Idzie mi się dobrze, spokojnie. Droga akurat na koronkę do Bożego Miłosierdzia i cały różaniec. Po drodze zbieram trochę kpin, ale może krzyż i mój strój jest prorokowaniem, o którym w pierwszym czytaniu. Do Dusznik docieram po 17.00. Jestem u siebie, w swoim Zgromadzeniu. Siostra Wikaria Ignacja już w drzwiach przejmuje mój plecak i tym samym wnosi Matkę Bożą do domu. Za ten czyn jestem Jej bardzo wdzięczna. Smaczna kolacja, siostrzana rozmowa i duża wewnętrzna radość.

czwartek, 2 sierpnia 2018

02.08.2018 r. Lasówka- Polanica Zdrój. Sen odnowił moje siły. Szybkie śniadanie, smaczna herbata od Pani Teresy i idziemy do kościoła. Otwierając drzwi opowiada o profanacji i płacze. Szczególny ból i łzy, gdy mówi, że monstrancji nie ukradli, ale Pana Jezusa wyjęli i zbeszcześcili. Zostaje w Kościele na dwie godziny, ofiaruję łzy Pani Teresy. Pragnę wynagradzać. Podczas Drogi Krzyżowej przemawia do mnie Jezus pokorny i upadający.... W pierwszym czytaniu słucham o glinie i Garncarzu. Pragnę być takim naczyniem, jakim Jezus chce bym była. Zaufać! On mnie uksztaltuje. Uśmiecham się do Maryi. Droga dziś miała nie być długa, plecak duzo cięzszy, więc idę spokojnie. Droga czasami bardzo wymagająca, czasami piękna i łatwa. Co jakiś czas ławeczki w cieniu. W południe siadam na jednej z nich i czytam kilka zdań z adhortacji Gaudete et Exultate: " Pokora może zakorzenić się w sercu jedynie przez upokorzenia. Bez nich nie ma ani pokory, ani świętości. Jeśli nie jesteś w stanie znieść pewnych upokorzeń, nie jesteś pokorny i nie podążasz drogą świętości." 118. Słowa Papieża Franciszka, droga krzyżowa, pierwsze czytanie wiążą się w jedną całość. Idę. Nie jestem zbyt chętna na te upokorzenia. Ale szybko pojawiają się maleńkie sytuacje. Przez kilkanaście kilometrów nie spotkałam człowieka. Pierwsze spotkanie było w Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej w Polanicy z małą kpiną, że ja z takim krzyżem. Zostaję tu na koronkę do Bożego Miłosierdzia. Przechodząc przez całą Polanicę co chwilę słyszałam śmiech, lub jakiś dziwny pomruk. Krzyż ze mną, pewno biednie wyglądającą w tym upale, śmieszy i drażni. Może mój Garncarz powoli realizuje to, do czego dziś zaprasza. Dzięki Bogu i Mateuszowi docieram na Mszę św. Na 17.00 W Polanicy mam nocleg. Ksiądz wyjechał do Medjugorie i zostawił mi klucz. Błogosławię Pana za ten czas. Maryja zostaje na noc w kaplicy. Na początku bardzo mnie zaskoczyło, że obok kaplicy jest jadalnia. Wychodzi się z kaplicy jakby prosto do stołu. To jednak mówi bardzo wiele. Myślę o Eucharystii, jedności, wspólnocie. Dziś nasze postulantki rozpoczynają nowicjat. Już siostry. Myślę o s. Bernadetcie z wdzięcznoscią. Wspólnota Eucharystyczna, Wspólnota stołu i wspólnota Drogi. S Bernadetta Agnieszka Banach - dziękuję! Dziś fizycznie, ale nie tylko, było trudniej.
01.08.2018 Międzylesie- Lasówka. Relacja s. Assumpty: Dobre śniadanie wśród dobrych ludzi i wychodzimy wspólnie na Eucharystię podczas której szczególnie dziękuję Bogu za tę Rodzinę. Siedzimy razem. Msza święta w spokoju, z krótkim rozważaniem Słowa. Staram się przyjąć Komunię Świętą z jak największą miłością. Dziś wynagradzamy naszą droga za zbeszczeszczenie Najświętszego Sakramentu w Lasówce. Ksiądz Proboszcz wita nas i zachęca by powiedzieć kilka zdań o pielgrzymce. Chętnie z tego korzystamy. S.Bernadetta również zachęca do udziału w pielgrzymowaniu duchowym. Ksiądz Proboszcz udziela nam specjalnego błogosławieństwa na drogę. Kilka osób wpisuje swoje intencje. Pani Urszula daje nam cały, duży bochenek chleba- upieczony przez męża. Z wdzięcznością przyjmujemy, choć to dodatkowe 1,5 kg Przeczuwamy, że ten chleb nie jest dla nas, ale trzeba go wziąć. Ruszamy w drogę już po 10.00. Ku wielkiej radości odprowadza nas Gabriel- ulubieniec Matki Bożej ze swoim Tatusiem. Cd. relacji s. Bernadetta: Droga stroma. 4 km nieustannie pod górę. Zatrzymuje się samochód. Życzliwi ludzie chcą nas podwieźć. Dziękujemy serdecznie, tłumacząc się, że to pielgrzymka. Góra jest taka stroma, że pan 3 razy rusza bezskutecznie. Auto zjeżdża w dół. W końcu przy czwartej próbie pomalutku pnie się wzwyż. Błogosławię tych ludzi na dalszą drogę. Upał daje się we znaki. Chce się pić. Ale nie możemy sobie pozwolić, by od razu zużyć cały zapas wody (zresztą niezbyt wielki), bo dokoła tylko połamany las... Za jakiś czas zatrzymuje się leśniczy. Chyba już 2 razy nas mijał. Tym razem staje. Pyta, dokąd idziemy i czy czegoś nam potrzeba. A my właśnie zastanawiałyśmy się, jak daleko jest jakiś sklep. Odpowiedź nie jest pocieszająca, jednak leśniczy dostrzega nasze zakłopotanie i daje nam butelkę wody. Wypijamy ją na pół zaraz za kolejnym zakrętem. "Niech Bóg da mu niebo za te butelkę wody"- wypowiadam modlitwę. Obie czujemy się dużo lepiej. Z wdzięcznością ruszamy dalej. Dziś sporo kilometrów, jednak trzeba często robić postoje, bo upał... Dziś dużo idziemy w ciszy. Taka droga... W zajeździe, który był dziś de facto zamknięty, właścicielka daje nam zimne napoje z lodówki. A w sumie to za jej przyzwoleniem same je bierzemy, bo pani bardzo źle się czuje. Nie jest w stanie nawet wstać z kanapy. Gdy chcemy zapłacić, mówi, że to w prezencie. Tu zostaje chleb. Obie czujemy, że tak ma być. Pani przyjmuje go z wielką radością. Rozmawiamy z nią chwilę. Opowiadamy o pielgrzymce i wyrażamy zachwyt nad pięknem tej okolicy. Pani z żalem mówi: "Tak, jest pięknie. Kiedyś ta wioska nazywała się Dolina Maryi, ale po wojnie zmieniono nazwę i został Niemojów. Szkoda." Brzęczą mi w uszach słowa: Dolina Maryi... Więc dlatego tędy... Ona prowadzi nas swoimi drogami... To nie jest przypadek. Szlak cudowny, choć wymagający (szczególnie ze względu na temperaturę), ale czujemy się pod płaszczem Mamy. Kiedy już prawie brakuje nam wody, przychodzimy do jakiegoś niewielkiego kurortu z jeszcze mniejszym sklepikiem. Jest wody pod dostatkiem. Na miejsce docieramy tuż po 19:00. W kościele modlimy się różaniec wynagradzając. Cieszy nas obecność jednej z parafianek, która właśnie otworzyła nam kościół. Kiedy dowiedziała się, że dziś idąc wynagradzałyśmy, powiedziała, że w takim razie daje nocleg za darmo. S. Assumpta chętnie korzysta. Ja z bólem serca dziś muszę zakończyć drogę. Czas wracać do obowiązków. Przyjeżdża po mnie mama i przywozi nam pyszny, ciepły obiad. Kochana jest... Tyle dziś dobra... Wszystko na większą chwałę Boga!
31.07.2018r.Międzygórze- Międzylesie. Rano przed Eucharystią cisza w Kościele, która tak prosto mówi, że tu jesteś kochany. W ołtarzu głównym Święty Józef z Dzieciątkiem daje o tym świadectwo. Eucharystia. Ksiądz Franciszek - Misjonarz Krwi Chrystusa - wprowadza nas w to wielkie Misterium, wybiera czytania ze wspomnienia św.Ignacego Loyoli. W Ewangelii mocno wybrzmiewa:"Kto nie bierze swego krzyża a idzie za Mną, nie może być moim uczniem." Komunia Święta pod dwiema postaciami. Bóg porusza moje serce i umacnia wiarę. Ksiądz zabiera nas na śniadanie. W tym domu, przy stole dzieje się komunia. Otrzymałyśmy nie tylko nocleg i posiłek, ale także wielkie dobra duchowe. Na koniec ksiądz udziela nam błogosławieństwa na drogę i całuje pielgrzymkowy krzyż. Droga nie była dziś długa, bo zaledwie 18 km, ale nie była też łatwa. Pokonywanie kilometrów jest łatwiejsze od pokonywania własnych słabości i wad. Panie Jezu Chryste, Synu Boga Żywego zmiłuj się nad nami. Piękne krajobrazy i widok żniwiarzy. Do Międzylesia docieramy po 15.00. Wychodzi po nas Pan Władysław i zaprasza do swego domu. Przed wejściem czytamy napis, że w tym domu panuje radość, miłość i szczęście, a po przekroczeniu drzwi bardzo szybko dostrzegamy, że tak jest naprawdę. Przeżywam kontynuację tego, czego doświadczyłam na Eucharystii. Roczny Gabriel podbiega do wystawionej ikony Matki Bożej, zdejmuje Ją sprawnie ze stojaczka i czule całuje. Mam wrażenie, że On głęboko spotyka się z Maryją, a my w tej chwili tylko trochę w tym wydarzeniu uczestniczymy. Po kilku minutach podbiega i wyciąga malutkie rączki do naszego pielgrzymkowego Krzyża. Kiedy Mama Go podnosi, obejmuje rączkami krzyż i składa czuły pocałunek w taki sam sposób jak dziś rano kapłan błgoslawiący nam na drogę. Ewangelia mówi, "Kto nie bierze swego krzyża..." Gabrielek pokazał mi w jaki sposób mam brać ten krzyż. Prostota i Miłość. "Jeśli się nie staniecie jak dzieci.." .Pani Agnieszka częstuje nas wyśmienitym obiadem, kawa, ciasto pieczone przez Asię i ciasto robione przez Madzię.Otrzymujemy wszystko, o czym może zamarzyć pielgrzym. Posiłek, mycie, pranie, odpoczynek i piękne spotkanie. W tym domu oddycha się Miłością. Maryja uczyniła tutaj już bardzo wiele, ale nie przez przypadek wybrała ten dom na drodze swojej wędrówki. Wspólna modlitwa, a później Maryja wędruje do górnej części domu na rodzinne spotkanie. Wielkie rzeczy nam Pan uczynił.

wtorek, 31 lipca 2018

30.07.2018r. Bystrzyca Kłodzka -Góra Igliczna -Międzygórze Rano śniadanko u Marty z Betanii 😊 trudno nam się rozstać... Ten DOM jest niezwykły, Marta też... Czasem jedno spotkanie wystarczy, by ktoś stał się bliski. Zabieramy całą rodzinę w drogę i wszystkie powierzone intencje. A Marta dziś jedzie z córkami do Medjugorie i także tam powie Mamie o naszym zeszycie intencji i tym, co w nim się mieści. Ruszamy szybkim krokiem. Chcemy uczestniczyć w Eucharystii w Sanktuarium MB Przyczyny Naszej Radości na Górze Iglicznej. Ze względu na wzniesienia nie potrafimy przewidzieć, jak długo pójdziemy. A Msza o 12:00. Dużo w ciszy, z różańcem w ręku. Z każdym krokiem coraz bliżej. Proszę Maryję, by pomogła nam dotrzeć na czas. Kilku kierowców życzliwe pyta, czy nie podwieźć. Jednak nie. Dziękujemy i idziemy. Docieramy w sam raz, by złapać oddech i dłużej spojrzeć Mamie w oczy. Na powitanie otrzymujemy po butelce chłodnej wody... Wszystko, o czym marzy pielgrzym, po trudnym wejściu na szczyt 😊 Ksiądz także wita nas serdecznie. Eucharystia - SZCZYT w drodze... ❤ Zatrzymujemy się kilka godzin u stóp Mamy, by zawierzać... Szybko tu płynie czas. Ksiądz zaprasza nas na kawę, pyszne ciasto i...lody 😀😋 przyjmujemy z wdzięcznością 😄 Około 16:00 ruszamy w dół łagodnym żółtym szlakiem do Międzygórza... Wzdychamy do Maryi, by załatwiła nam nocleg i z nadzieją kierujemy się do domu Księży Misjonarzy Krwi Chrystusa. Mimo że bez zapowiedzi, zostajemy przyjęte otwartym sercem. Wieczorem zasiadamy wspólnie do stołu. Ksiądz od razu umieszcza na stronie internetowej parafii informację o niezwykłych odwiedzinach Maryi. Bogu niech będą dzięki za ten dzień, za to, że otacza nas swoją opieką i stawia na Tej drodze dobrych ludzi.
29.07.2018 Kłodzko- Bystrzyca Kłodzka. Docieramy do Kłodzka, do parafii Matki Bożej Różańcowej na Mszę św. o godz. 10.30. To najważniejszy moment tego i każdego dnia. Po Eucharystii Darek przekazuje nam (s. Bernadetcie i s. Assumpcie Ikonę Matki Bożej Cierpliwie Słuchającej. Później jeszcze siadamy na ławeczce nad rzeką i Darek opowiada o działaniu Boga i Maryi podczas tygodniowej drogi. Piękne, poruszające słowa, które dodają zapału, bo zarówno ja jak i s. Bernadetta miałyśmy sporo oporów i zniechęceń przed podjęciem tego odcinka. Idziemy. Jest ponad 30 °C. Fizycznie bardzo trudno, więc zaczynamy śpiewać, to co zawsze gdy pielgrzymujemy razem: Witaj Gwiazdo Morza, Przybądź Duchu Święty, a potem już przechodzimy w różaniec. Modlitwa bardzo pomaga nie skupiać się na sobie. Dochodzimy do maleńkiej miejscowości i chcemy usiąść pod krzyżem. Z daleka dobiega nas rozmowa mężczyzn: " Może są głodne, może chcą pić". Pan Kazimierz zaprasza nas na swoje podworko. Siadamy w cieniu. Najpierw uzupełnienie płynów, za chwilę mlode malzenstwo Pani Kinga i Pan Karol serwują nam lody, zajadamy się arbuzem. Córeczki przyglądają nam się bardzo uważnie. Serdeczne rozmowy i pożegnanie. Byliśmy " tacy swoi" Idzie się już troszeczkę lżej, ale słońce daje o sobie mocno znać. Dochodzimy do Żelazna. Tam festyn jubileuszowy: Lato na ludowo. Nie zamierzałysmy się bawić, ale rozglądamy się z drogi, czy jest kawa. Podchodzi do nas Ania z OSP i zaprasza do ich stolika. Razem z Alą szybko o nas zadbaly. Przepyszna kawa, ciasto. Trochę opowiadamy o pielgrzymce, trochę żartujemy. Alicja proponuje że nas doprowadzą niosąc nasze plecaki i bez czekania na odpowiedź już ma mój na swoich plecach. Też chcą ponieść Maryję. Wskazują nam najlepsza drogę i ruszamy z różańcem. Do Bystrzycy docieramy po 19.00, gdzie już nas wyczekuje Marta i Jej córeczki. Już przed wejściem do domu czujemy się u siebie. Boży człowiek, Boży dom. Przychodzi również Asia, która miała bardzo duży udział w tym, że możemy tu być. Piękne rozmowy, wspaniałe świadectwa działania Maryi w naszym życiu. Rozmawiamy jednym językiem Zawierzonych Maryi. Jemy smaczna i obfitą kolację. Od momentu wejścia do tego domu, czuje się jak bym była w Betanii u Marty przyjaciółki Jezusa. Wspólny różaniec w intencjach, w których prosi Marta. Matka Boża słucha.

09.05.2020 Maryniec – Złotów

Rano jesteśmy na Mszy św. w Złotowie, po której Justyna odwozi mnie z powrotem na trasę. W uszach piękny śpiew ptaków i Słowa Jezusa: „Fi...