O4.08.2018 r. Miasto Duszniki-Zdrój- Kudowa-Zdrój. Pierwsza sobota miesiąca. Na początek dnia u Franciszkanów sakrament pokuty- wielka łaska i ważne wskazówki, potem różaniec wynagradzajacy Niepokalanemu Sercu Maryi i Eucharystia. Bardzo się cieszę tym spotkaniem z Bogiem w Sakramentach i z Maryją. Po Mszy św wiele osób wpisuje intencje, kilka podchodzi rozmawiać, a we mnie wzbiera wewnętrzna radość, z tego powodu, że mogę nieść intencje powierzone Maryi. Łaska. Wychodzę dość późno 11.30. Jeszcze kilka dobrych słów z siostrami i ruszam zdecydowanym krokiem. Przede mną tylko 15 km, ale w terenie górzystym i przy takiej temperaturze już dwa dni temu przekonałam się, że "tylko" bardzo mnie uczy pokory. Idę. Różaniec, różaniec różaniec... Piękne widoki, śpiew ptaków, zwierzęta leśne. Nagle wyrasta przede mną bardzo ostre podejście na Główny Szlak Sudecki. Akurat kończę "Cierniem Ukoronowanie" i zaczynam "Drogę Krzyżową". Przeraża mnie to podejście, brakuje sił, skwar, ból pleców i nóg,.... Idę... Świadomie stawiam każdy krok. W modlitwie wraca doświadczenie z Drogi Krzyżowej w Lasówce. Pokorny Jezus. Dalej droga spokojna, choć zaczynam odczuwać braki wody. Ostatni las jest zupełnie inny. Nie dostrzegam tu piękna. Jest bardzo zanieczyszczony przez ludzi, drzewa połamane, albo wyrwane z korzeniami co chwila zagradzają mi drogę. Jedyne słowo, które się przychodzi mi na myś to "zniszczenie". Nie analizuję, idę pokonując przeszkody na drodze z nieustannym Ave Maria. Zmęczona docieram do naszego klasztoru w Kudowie. Ikona Maryi w kaplicy. Siostra Teresa karmi mnie do syta. Siostra Katarzyna pierze habit. Dom. Wieczorem przychodzi Rodzinka u której nocowalysmy w Międzylesie. Drugi raz w życiu widzę ludzi na oczy, a w sercu jak najbliższa rodzina. Kwiatki od Gabriela zachowuję. Pójdą z Matką Bożą.