sobota, 16 czerwca 2018

15.06.2018r. Wolbrom - Ojców Grodzisko

cz.II Relacja s. Bernadetty Piękne spotkanie z p. Helenką, która wyszła na drogę przy swoim domu, by spytać, dokąd idziemy. Powiedzieliśmy jej kilka słów o pielgrzymce. Rozpłakała się. Obiecała się modlić. A my obiecaliśmy, że duchowo zabieramy ją ze sobą. Zaraz po postoju przy drodze w zbożu znaleźliśmy psa. Mała psinka. Mocno wystraszony i na każdy przejazd auta chował się w zboże. Daliśmy mu pić i jeść. Dość długo za nami szedł, więc postanowiliśmy dać mu imię. Jednogłośnie: Franek. Potem jednak w wiosce chcieliśmy oddać Fanka w dobre ręce. Nikt nie chciał. Jednak on już tam został.Może trafił do swojego domu... Mamy nadzieję, że tak. Dziś widoki bajeczne. Szliśmy przez Ojcowski Park Narodowy. Oczywiście zeszliśmy, by odpocząć przy Maczudze Herkulesa 😀 Nikt z nas nigdy wcześniej tu nie był... I tak rozmyślałam sobie jaki Bóg musi być piękny, skoro stworzył taki piękny świat... I jeszcze ten leciutki wiatr, mimo mocnego słońca... "A po tym ogniu - szmer łagodnego powiewu" Bóg jest blisko... Bóg dziś pyta Eliasza (Słowo z dnia): "Co ty tu robisz Eliaszu? " i my dziś zmierzyliśmy się z tym pytaniem. Każdy w swoim sercu. Dla mnie piękne jest w tej drodze z nimi, że niesamowicie wszyscy dbamy o jedność. Ale to tak naturalnie. I każdy o każdego się troszczy. Gdy schodziliśmy ze stromego zbocza przy Maczudze Herkulesa Marek miał krzyż. I okazało się, że był on bardzo pomocny. Szkoda że nie widzieliście jak sami z siebie podawali go sobie, by nawzajem ułatwić sobie zejście... ❤ i znowu byłam z nich dumna 😀 i potem refleksje znowu o krzyżu. Tak. Czasem bardzo z nim trudno, ale są momenty, że bez niego nie pokona się pewnych odcinków drogi... Krzyż. A my przez te Drogę wpisujemy się w jego belkę pionową na Polsce. Dar i Łaska.

15.06.2018 r. Dobry początek

Bogu niech będą dzięki... Aż żal było odchodzić od Sióstr Karmelitanek z Wolbromia. Stworzyły nam po prostu DOM w tej drodze. Pani rano przynosi intencje i cały kartonik drożdżówek. Mniam... Przydadzą się w drodze... Marka boli kostka. Mówi: ja wezmę dziś Maryję. Może przestanie boleć. Wyruszamy. Przesuwam koraliki różańca, prosząc Maryję, by wysłuchała prośby Marka. Droga prosta ale wzdłuż głównej wojewódzkiej. Po 3 km Marek mówi, że Maryja mu pomogła 😀 Wybieramy trochę dłuższą drogę. Omijając te wojewódzką. Odpoczynek przy lesie. Oj...Przydały się drożdżówki... Prosimy o modlitwę i dziękujemy, że jesteście z nami. s. Bernadetta

czwartek, 14 czerwca 2018

14.06.2018r. Skarżyce - Wolbrom (ok.26km)

14.06.2018r. Skarżyce - Wolbrom (ok.26km) Dziś piękny dzień. W czasie naszego śniadania przyszła do nas pani, która wczoraj nie zdążyła wpisać w zeszyt intencji i na drogę podarowała nam 10 świeżutkich jajek prosto z kurnika 😀 wzięliśmy z wdzięcznością... Ksiądz Proboszcz udziela nam kapłańskiego błogosławieństwa na drogę ( czy może być coś piękniejszego?) A my dziś za przykładem Roberta (ze względu na czwartek) chcemy modlić się za Kapłanów i szczególnie za nich ofiarujemy swe kroki. Droga robi się już coraz bardziej pagórkowata. Ale za to Bóg poprzez pogodę nas po prostu rozpieszczał😍 nie było ani upału, ani deszczu. Jedynie przyjemny wiatr 😊 Młodzież szła szybkim krokiem. Są niesamowici... Markowi chyba udzieliło się ode mnie i cierpiał dziś z powodu bólu kostki. Ale szedł. I jutro też zamierza. Dziewczyny są też silne. Nikt nie narzeka, choć czasem dajemy sobie chwilę, bo się wyżalić, co komu dolega 😉 ale wszystko w wielkiej radości. Dziś wygłosili mi piękną konferencje. Krótko. MAREK: już nie mam sił. PATI: to weź krzyż i oprzyj się o niego. I tak zrobił. I doszedł do końca. KONIEC. Rozumiecie, nie? Na naszej drodze krzyżem przez Polskę, na naszej drodze przez życie w tych momentach, kiedy jest najtrudniej Patrycja radzi: weź krzyż i oprzyj się o niego. Krzyż. W nim jest źródło siły, w nim jest życie, bo na krzyżu Jezus pokonał śmierć. Potem Patrycja szepnęła do Gabi: ale bym zjadła czereśni... Nie mija godzina i co? Pani Marta woła nas z drogi na czereśnie. Zaprasza na herbatę i kawę. Jednak czereśnie owszem a za kawę dziękujemy, bo chcemy zdążyć na Eucharystię a nie wiemy jak będzie w drodze. Opowiadamy chwilę o pielgrzymce. Pani wsypuje nam do torby uzbierane już wcześniej czereśnie a my wpisujemy ją do naszego zeszytu intencji i z wielką radością ruszamy dalej... 😊 Dziś schronienia udzielają nam Siostry Karmelitanki. W ich kaplicy odpocznie dziś Matka Boża. Jest nam tu u nich jak w Niebie. Mimo wielu, wielu obowiązków przyjmują nas z wielką miłością i dobrocią. Ks. Proboszcz pozwala nam postawić Ikonę na Mszę w bocznym ołtarzu oraz powiedzieć parę słów o pielgrzymce. A po jej zakończeniu znowu ludzie chętnie wpisują swoje intencje, zadają pytania. Jedna Pani deklaruje duchowe uczestnictwo od jutra do końca, czyli do 11.11. Piękne spotkania! Ja wieczorem w kaplicy u sióstr czytam Maryi intencje z zeszytu... A Ona cierpliwie słucha... Dziś ja niosłam Ją w plecaku a Ona niosła mnie. s. Bernadetta

środa, 13 czerwca 2018

13.06.2018 r. Leśniów - Skarżyce

Z tym autobusem (o którym mówi Gabrysia w filmiku)to było dla mnie niesamowite, bo on skręcił z głównej ulicy w taką, że w życiu bym tam nie skręciła, ale gdy zatrąbił, spojrzałam na gps i okazało się że tam właśnie trzeba. Jak dla mnie to bardzo wyraźne doświadczenie wielkiego prowadzenia... Dziś piękny klimat w parafii, powiedziałam kilka słów i proboszcz tez 😀 prosił ludzi by podjęli intencje modlitwy za to dzieło. Z młodzieży jestem dumna idą mimo różnych niedogodności. Dziś nocleg także wspaniały tylko zimna woda Ksiądz zaproponował, byśmy przyszli myć się na plebanie jak nie chcemy się myć w zimnej wodzie. A Gabrysia na to: przecież to pielgrzymka! Damy radę. I ugrzaly sobie dziewczyny w dzbankach wodę ( ja też 😉) i jest ok.

12.06.2018 r. Jasna Góra - Leśniów

Dziś 12.06.2018r. Zaplanowana trasa: Jasna Góra - Przybynów (ok 25km) Zrobiliśmy ich jednak więcej, bo 3 km pomyliliśmy drogę a potem, będąc na miejscu, młodzi naciągnęli mnie, by iść do Leśniowa jeszcze ponad 6 km Ale od początku: Obudził nas deszcz. Ulewa. W niej szliśmy szybkim krokiem na Eucharystię przed obraz Matki Boskiej Częstochowskiej na 7:00 Po śniadaniu raz jeszcze na Jasną Górę. I tu największą radość moja i całego nieba... Wszystkich dotknęła Łaska Miłosierdzia!!! Niech Bóg będzie uwielbiony 😊 Zeszło nam z tym wszystkim trochę, ale to była sprawa priorytetowa. I nie żałowaliśmy na nią ani chwili. Droga trudna. Od samego początku w wielkim deszczu. Ale wszyscy mieli dobru humor i dziękowaliśmy Bogu za wszystko co nam daje. W pewnym momencie droga rowerowa i dla pieszych niknęła nam za zakrętem. Zatrzymaliśmy się przy krzyżu. Spojrzenie w gps. Każe iść właśnie tam... Jak to? Po dwupasmówce? Bez pobocza nawet? Jednak trzeba jakoś przejść. Kombinowaliśmy, może wiaduktem kolejowym? Może tak? Ruszyliśmy. Mineliśmy zakręt a tam? Droga rowerowa i dla pieszych przechodzi pod wiaduktem! A tyle naszego czasu, kombinowania i obaw... Przypomina mi się "My widzimy drogę tylko do zakrętu. Bóg ogarnia ją w całości" W lesie, na ścieżce obok tej, którą my szliśmy dostrzegamy od tyłu kapliczke. Jednogłośnie idziemy, zbaczając kawałek ze szlaku. Chcemy ją zobaczyć. Chwila skupienia, ciszy, zachwytu - ile tu ludzi już było...U Niej... Idziemy dalej gps pokazuje że te drogi wkrótce się złącza, więc nie wracamy na swój szlak. I co? I gdy się złączyły zobaczyliśmy, że właśnie w ten sposób ominęliśmy ścieżkę, która była nie do przejścia. Leżały tam zwalone chyba ze 3 konary drzew... Wszyscy popatrzyliśmy po sobie i jedna myśl: Maryja nas przeprowadziła. cdn

poniedziałek, 11 czerwca 2018

11.06.2018 Jasna Góra

Dziś tzn.11.06 zaczęliśmy drogę... Trochę już pisałam z pociągu. W pięknym klimacie odebraliśmy od s.Zofii Ikonę Matki Cierpliwie Słuchającej (W kaplicy Sióstr Służebniczek w obecności tamtejszej Wspólnoty oraz trójki dzieci z placówki, którą Siostry prowadzą). Ponieważ pociąg nasz miał spore opóźnienie, ledwo zdążyliśmy na Apel. Wszystko na styk jak w szwajcarskim zegarku. Cicha modlitwa... I moc Apelu. Dziś jak każdego 11 dnia miesiąca w 2018 roku modliliśmy się, dziękując za 100- lecie odzyskania niepodległości i za Ojczyznę. To piękne, że nasza Pielgrzymka mogła wpleść się w co miesięczny łańcuch tych modlitw... W jednym duchu... Schronienia udzieliły nam Siostry Franciszkanki. Jedna z nich s.Józefa pochodzi z Gniezna - obiecała w swoim mieście dać znać, że i tam dotrą pielgrzymi zawierzając Polskę i Świat Maryi, i modląc się o pokój. Dziś nasza Matka nocuje w franciszkańskiej kaplicy... Tuż u stóp Jasnej Góry...

11.06. 2018 r. Kolejny etap rozpoczyna: S. Bernadetta, Patrycja, Gabrysia i Marek

Wykorzystując czas w pociągu chce juz napisać kilka słów. Co prawda my w tym momencie jeszcze bez Ikony, ale nasza Droga już się zaczęła od momentu wyjścia z domu. Na Drogę Krzyżem przez Polskę nasza s.dyrektor i moja Przełożona naznaczyła każdego z nas krzyżem na czole. Wielka łaska wyjść z błogosławieństwem... A wybraliśmy się czteroosobową grupą: Marek, Patrycja, Gabrysia i ja- s.Bernadetta. Czuje się przy nich młodo ;-) i Bogu chwała za nich! Krótka droga na dworzec - tylko 20 min pieszo i już czuję ciężar bambusowego krzyża, który będzie nam towarzyszył (o nim innym razem). W sumie to chyba nic dziwnego - krzyż ze swej natury nie może być wygodny... W pociągu do Wrocławia pan zaczepia nas ze względu na krzyż (zresztą prawie nikt nie przeszedł obojętnie). Wspominamy, że wybieramy się na pielgrzymkę. Pan patrzy Markowi w oczy... "Nie idź na pielgrzymkę dla samej pielgrzymki. Idź, by szukać tam Boga, Jezusa Chrystusa" i nie wie, że strzelił w sedno... Marek właśnie Go poszukuje. "Byłem w więzieniu. Wiesz, byłem wierzący. Modliłem się, by mi Bóg pomógł kraść i żeby mnie nie złapali... Ale potem się nawróciłem. Żeby Bóg mógł ci się objawić musisz mieć czyste serce" :-) Tak...to piękne... I prawdziwe :-) jedziemy trochę opoźnionym pociągiem... Nie mamy Ikony ale Maryja już posyła swoich Aniołów. Pielgrzymka trwa... s. Bernadetta

10.06.2018 r. Relacja Amelki

Oto nastał ostatni dzień naszego rodzinnego pielgrzymowania z Matuchną Cierpliwie Słuchającą.O 6 rano wyszliśmy ośmioosobową grupą na szlak pielgrzymi. modlitwa...rozmyślania...intencje i nieodłączna modlitwa różańcowa.Krocząc w ciszy uwielbialiśmy CHRYSTUSA i DZIĘKOWALIŚMY Maryi, ze to właśnie my dostąpiliśmy łaski niesienia ikony z jej majestatycznym wizerunkiem przy każdym napotkanym kościółku. Do Góry dojechał do nas Dominik chrześniak, wuja Romana, również przybyło wuja Przemek i ciocia Halina oraz wuja Paweł. Radowaliśmy się, że wspólnie możemy czcić i adorować Maryję .W czasie naszej drogi nie brakowało ludzkich spojrzeń, jak również tych troszeczkę sceptycznych.W większości mówiono że dokonujemy wielkiego dzieła i nam błogosławiono. Gdy naszym oczom ukazała się jasnogórska wieża, przeprosiliśmy się na wzajem za wszelkie nasze niedoskonałości i zachowania, aby z czystym sercem przekroczyć próg Jasnogórskiej Pani. Uradowani tym widokiem zaczęliśmy śpiewać na cześć Maryi. U stóp Pani Jasnogórskiej ikona została przekazana siostrze Zofii. Byliśmy zmęczeni, ale szczęśliwi, że w tej drodze mogliśmy doświadczyć bólu, radości czasami strapienia i pociechy płynącej z modlitwy. Amelka.

09.05.2020 Maryniec – Złotów

Rano jesteśmy na Mszy św. w Złotowie, po której Justyna odwozi mnie z powrotem na trasę. W uszach piękny śpiew ptaków i Słowa Jezusa: „Fi...