środa, 13 czerwca 2018

13.06.2018 r. Leśniów - Skarżyce

Z tym autobusem (o którym mówi Gabrysia w filmiku)to było dla mnie niesamowite, bo on skręcił z głównej ulicy w taką, że w życiu bym tam nie skręciła, ale gdy zatrąbił, spojrzałam na gps i okazało się że tam właśnie trzeba. Jak dla mnie to bardzo wyraźne doświadczenie wielkiego prowadzenia... Dziś piękny klimat w parafii, powiedziałam kilka słów i proboszcz tez 😀 prosił ludzi by podjęli intencje modlitwy za to dzieło. Z młodzieży jestem dumna idą mimo różnych niedogodności. Dziś nocleg także wspaniały tylko zimna woda Ksiądz zaproponował, byśmy przyszli myć się na plebanie jak nie chcemy się myć w zimnej wodzie. A Gabrysia na to: przecież to pielgrzymka! Damy radę. I ugrzaly sobie dziewczyny w dzbankach wodę ( ja też 😉) i jest ok.

12.06.2018 r. Jasna Góra - Leśniów

Dziś 12.06.2018r. Zaplanowana trasa: Jasna Góra - Przybynów (ok 25km) Zrobiliśmy ich jednak więcej, bo 3 km pomyliliśmy drogę a potem, będąc na miejscu, młodzi naciągnęli mnie, by iść do Leśniowa jeszcze ponad 6 km Ale od początku: Obudził nas deszcz. Ulewa. W niej szliśmy szybkim krokiem na Eucharystię przed obraz Matki Boskiej Częstochowskiej na 7:00 Po śniadaniu raz jeszcze na Jasną Górę. I tu największą radość moja i całego nieba... Wszystkich dotknęła Łaska Miłosierdzia!!! Niech Bóg będzie uwielbiony 😊 Zeszło nam z tym wszystkim trochę, ale to była sprawa priorytetowa. I nie żałowaliśmy na nią ani chwili. Droga trudna. Od samego początku w wielkim deszczu. Ale wszyscy mieli dobru humor i dziękowaliśmy Bogu za wszystko co nam daje. W pewnym momencie droga rowerowa i dla pieszych niknęła nam za zakrętem. Zatrzymaliśmy się przy krzyżu. Spojrzenie w gps. Każe iść właśnie tam... Jak to? Po dwupasmówce? Bez pobocza nawet? Jednak trzeba jakoś przejść. Kombinowaliśmy, może wiaduktem kolejowym? Może tak? Ruszyliśmy. Mineliśmy zakręt a tam? Droga rowerowa i dla pieszych przechodzi pod wiaduktem! A tyle naszego czasu, kombinowania i obaw... Przypomina mi się "My widzimy drogę tylko do zakrętu. Bóg ogarnia ją w całości" W lesie, na ścieżce obok tej, którą my szliśmy dostrzegamy od tyłu kapliczke. Jednogłośnie idziemy, zbaczając kawałek ze szlaku. Chcemy ją zobaczyć. Chwila skupienia, ciszy, zachwytu - ile tu ludzi już było...U Niej... Idziemy dalej gps pokazuje że te drogi wkrótce się złącza, więc nie wracamy na swój szlak. I co? I gdy się złączyły zobaczyliśmy, że właśnie w ten sposób ominęliśmy ścieżkę, która była nie do przejścia. Leżały tam zwalone chyba ze 3 konary drzew... Wszyscy popatrzyliśmy po sobie i jedna myśl: Maryja nas przeprowadziła. cdn

poniedziałek, 11 czerwca 2018

11.06.2018 Jasna Góra

Dziś tzn.11.06 zaczęliśmy drogę... Trochę już pisałam z pociągu. W pięknym klimacie odebraliśmy od s.Zofii Ikonę Matki Cierpliwie Słuchającej (W kaplicy Sióstr Służebniczek w obecności tamtejszej Wspólnoty oraz trójki dzieci z placówki, którą Siostry prowadzą). Ponieważ pociąg nasz miał spore opóźnienie, ledwo zdążyliśmy na Apel. Wszystko na styk jak w szwajcarskim zegarku. Cicha modlitwa... I moc Apelu. Dziś jak każdego 11 dnia miesiąca w 2018 roku modliliśmy się, dziękując za 100- lecie odzyskania niepodległości i za Ojczyznę. To piękne, że nasza Pielgrzymka mogła wpleść się w co miesięczny łańcuch tych modlitw... W jednym duchu... Schronienia udzieliły nam Siostry Franciszkanki. Jedna z nich s.Józefa pochodzi z Gniezna - obiecała w swoim mieście dać znać, że i tam dotrą pielgrzymi zawierzając Polskę i Świat Maryi, i modląc się o pokój. Dziś nasza Matka nocuje w franciszkańskiej kaplicy... Tuż u stóp Jasnej Góry...

11.06. 2018 r. Kolejny etap rozpoczyna: S. Bernadetta, Patrycja, Gabrysia i Marek

Wykorzystując czas w pociągu chce juz napisać kilka słów. Co prawda my w tym momencie jeszcze bez Ikony, ale nasza Droga już się zaczęła od momentu wyjścia z domu. Na Drogę Krzyżem przez Polskę nasza s.dyrektor i moja Przełożona naznaczyła każdego z nas krzyżem na czole. Wielka łaska wyjść z błogosławieństwem... A wybraliśmy się czteroosobową grupą: Marek, Patrycja, Gabrysia i ja- s.Bernadetta. Czuje się przy nich młodo ;-) i Bogu chwała za nich! Krótka droga na dworzec - tylko 20 min pieszo i już czuję ciężar bambusowego krzyża, który będzie nam towarzyszył (o nim innym razem). W sumie to chyba nic dziwnego - krzyż ze swej natury nie może być wygodny... W pociągu do Wrocławia pan zaczepia nas ze względu na krzyż (zresztą prawie nikt nie przeszedł obojętnie). Wspominamy, że wybieramy się na pielgrzymkę. Pan patrzy Markowi w oczy... "Nie idź na pielgrzymkę dla samej pielgrzymki. Idź, by szukać tam Boga, Jezusa Chrystusa" i nie wie, że strzelił w sedno... Marek właśnie Go poszukuje. "Byłem w więzieniu. Wiesz, byłem wierzący. Modliłem się, by mi Bóg pomógł kraść i żeby mnie nie złapali... Ale potem się nawróciłem. Żeby Bóg mógł ci się objawić musisz mieć czyste serce" :-) Tak...to piękne... I prawdziwe :-) jedziemy trochę opoźnionym pociągiem... Nie mamy Ikony ale Maryja już posyła swoich Aniołów. Pielgrzymka trwa... s. Bernadetta

10.06.2018 r. Relacja Amelki

Oto nastał ostatni dzień naszego rodzinnego pielgrzymowania z Matuchną Cierpliwie Słuchającą.O 6 rano wyszliśmy ośmioosobową grupą na szlak pielgrzymi. modlitwa...rozmyślania...intencje i nieodłączna modlitwa różańcowa.Krocząc w ciszy uwielbialiśmy CHRYSTUSA i DZIĘKOWALIŚMY Maryi, ze to właśnie my dostąpiliśmy łaski niesienia ikony z jej majestatycznym wizerunkiem przy każdym napotkanym kościółku. Do Góry dojechał do nas Dominik chrześniak, wuja Romana, również przybyło wuja Przemek i ciocia Halina oraz wuja Paweł. Radowaliśmy się, że wspólnie możemy czcić i adorować Maryję .W czasie naszej drogi nie brakowało ludzkich spojrzeń, jak również tych troszeczkę sceptycznych.W większości mówiono że dokonujemy wielkiego dzieła i nam błogosławiono. Gdy naszym oczom ukazała się jasnogórska wieża, przeprosiliśmy się na wzajem za wszelkie nasze niedoskonałości i zachowania, aby z czystym sercem przekroczyć próg Jasnogórskiej Pani. Uradowani tym widokiem zaczęliśmy śpiewać na cześć Maryi. U stóp Pani Jasnogórskiej ikona została przekazana siostrze Zofii. Byliśmy zmęczeni, ale szczęśliwi, że w tej drodze mogliśmy doświadczyć bólu, radości czasami strapienia i pociechy płynącej z modlitwy. Amelka.

09.06. 2018 r. Relacja Romana

Dziś wyjątkowo trudna trasa, rozpoczęło pielgrzymkę 10 osób o 4 rano. 13 kilometrów do pokonania leśnymi trasami na mszę świętą w Parznie, gdzie spoczywa w krypcie piwnic kościoła wyjątkowa dusza podobająca się Panu Bogu Wanda Malczewska. Chcieliśmy zdążyć punktualnie na mszę, ale tępo marszu wzmocnione biegiem, co prawda unosiło nas ale ksiądz oczekują na nas kila minut później rozpoczął mszę świętą. Przybyli najbiżsi z rodziny. Moja siostra Wiesia z córką Anetą przywiozły gotowy ranny poczęstunek, a ksiądz zaprosił na krótkie spotkanie na plebanię. Przyjechali też nasi sąsiedzi z Podlesia, państwo Śnieg. W drodze do Parzna dotknęła mnie szczególnie postawa syna kuzynki z Buczku- Jacka. Jego spontaniczne duchowe wspieranie, że szliśmy jak niesieni. Jacek wzbudzał w sobie żal, że on i jego najbiżsi nie włączyli się drepcząc nogami w tę pielgrzymkę. Przyjechał specjalnie na mszę świętą. Szczerze podziwiał starsze pokolenie po sześćdziesiątce, kuzynkę Halinkę z Podul, kuzynów Zygmunta z Marzenina, Zdzisława z Młodawina, Andrzeja ze Zduńskiej Woli, najmłodszą 15 letnią Amelkę z Rokitna jej tatusia Andrzeja siostrę zakonną Zofię jej znajomą Beatę oraz niosącego ikonę Romana najstarszego. długa dziś trasa ponad 60 km wprowadziła mnie w zakłopotanie i rozum zaczął analizować różne warianty, ale dzięki upomnieniu siostry Assumpty przyjąłem wariant zgodny z ideą pielgrzymki, czyli niesienie ikony przez cały czas aż do Brzeźnicy Nowej. Uprzedzę wydarzenia, że sam nie rozumiem jak o się stało, ale dotarliśmy z ikoną do Nowej Brzeźnicy po 14 godzinach marszu. To zapewne dzisiejsze święto Niepokalanie Poczętej Mari , sprawiło,że tak maksymalny wysiłek(gorąco 35 stopni i bardzo parno ikona znalazła się w pięknym kościółku w Nowej Brzeźnicy. Radośnie przyął nas szczęśliwy proboszcz poświęcając dużo czasu w opowieściach o historii kościoła, wyjątkowej chrzcielnicy, 100 letnim wyjątkowym drewnianym żyrandolu, ale najważniejsze piękie poprowadził modlitwę wspólnie z rodzicami Strzelczyków Hajdukiewiczów-bogatą w formę i treści wzniośle trzymając stojak z ikoną. Na zakończenie wszyscy ucałowaliśmy ikonę Matki Bożej Rokitjańskiej i pobłogosławieni udaliśmy się na odpoczynek. Mieliśmy też cudowne doznanie w Sulmierzycach, gdzie Maryja postawiła nam na drodze kobietę wskazująca o 3 km krótszą drogę, gdy dowiedziała jaka to pielgrzymka strumień łez popłynął z jej oczu, kuzynki Haliny i moich. Bardzo rosiła o obrazek przedstawiający ikonę. Poprosiłem, aby zaczekała i otrzyma go z rąk Andrzeja jadącego za nami samochodem. Wcześniej skrót drogi o około 6 km wskazał nam ksiądz. Radości było wiele, o nasz wysiłek sięgał granic możliwości. Jesteśmy wdzięczni Maryi, że nas prowadziła i wskazywała po drodze aniołów. Wszystko to sprawiło, że mogliśmy pokonać wszelki ból,niedostatek, zmęczenie i z radością szczęsliwie zakończyć najtrudniejszy etap. Dziękujemy ci Pani Cierpliwie słuchjąca ,że nas prowadziłaś. Bogu niech będą dzięki.

8.06.2018 r. Relacja Romana

Najkrótsza trasa, ale moc wrażeń! Stąpaliśmy po śladach mojego dzieciństwa i młodości. Piękne świadectwo ewangelizacji, dom w okolicach Kurowa, przy nim gromadka dzieci. Odważnie pytały gdzie idziemy i w jakiej intencji. Obdarowaliśmy dzieci ikonami Matki Bożej Rokitiańskiej. Przyjazna rozmowa zaowocowała przybyciem najstarszego a z chłopców na mszę świętą w Pożdżenicach, gdzie przybyła także nasza ikona. Ksiądz bogato przywitał pielgrzymów mówiąc,że to najpiękniejsze wydarzenie ostatnich lat w ich malutkiej parafii. poprosił mnie o opowiedzenie o pielgrzymce popłynęły emocje przypominając zasłuchanym parafianom, że dla mnie wszystko zaczęło się tutaj, w małych Pożdżenicach. 67 lat temu chrzest, a 59 lat temu komunia święta. Bardzo ważna uroczystość 100-lecia odzyskania niepodległości przez Polskę. ta pielgrzymka jest zwięczeniem moich dotychczasowych dokonań. Czuję się do niej powołany i obdarowany. Na trasie Pabianice- Częstochowa przez tereny mojej najbliższej rodziny. Mam ja liczną około 30 kuzynów i kuzynek, głównie ze strony ojca. Ksiądz proboszcz z radością wypowiedział wiele pięknych słów podkreślając cel, ofiarowanie trudu pielgrzymiego na trasie Krzyżem Przez Polskę, aby wymodlić przez Maryję niepokalanie poczętą prawdziwą wolność narodu w formie zgody, miłości i jedności w naszych rodzinach. dziś do nas dołączyli kolejni członkowie rodziny: Wacław Pniewski, siostra Danusia, kuzynka Ola i kuzyn Zdzisław. ksiądz zaproponował poczęstunek z którego skorzystaliśmy.Potem udaliśmy się na spotkanie przy krzyżu z mieszkańcami mojej rodzinnej wsi Podlesie.Po wystawieniu ikony zanurzyliśmy się w głęboką spontaniczną modlitwę uwielbiająca Maryję, do której kierowaliśmy prośby w dniu Najświętszego Serca Jezusa. Było bardzo rodzinnie, ana wielu twarzach dało się zauważyć wzruszenie i łzy. Na zakończenie wszyscy ucałowali ikonę i śpiewali pieśń adorując Maryję. Były też chwile wspomnień ważnych wydarzeń z połowy wieku. Czuło się serdeczność i ciepłą atmosferę, ale pora była kończyć i udać się do rodzinnego domu.

czwartek, 7 czerwca 2018

07.06.2018 r. Grabno - Buczek

Relacja Romana Strzelczyka Dzień rozpoczęliśmy rannym błogosławieństwem Maryi- dom rodziny Kratów w Podulach. Warto choć jedno zdanie: kochani nie umarła jeszcze Polska naszych babć i dziadków, wszystko mają swoje: płody rolne, drób, zwierzęta rzeźne i wszelkie pyszne wyroby. Dla nich markety są zbędne, a wszystko co postawili na stole było pyszne, bo bez środków chemicznych, konserwantów, jednak warto się nam zastanowić, jak się odżywiać, by być zdrowym. Jest mała moja podpowiedź - im naprawdę wszystko się chce i się opłaca, są bardzo pracowici. Potem droga przez niepogodzone i obolałe rodziny, choć udało się nam tych wszystkich skłóconych zebrać razem i modlić przed ikoną - Było widać skupienie, ale też i zatwardziałe, kamienne serca. Trudne do opisania i jeszcze trudniejsze przeżyć. Jedyne co miało sens to długa modlitwa w milczeniu. Wszyscy byli razem, ale jakoby nikogo nie było. Było to trudniejsze niż kroczenie ponad 30 kilometrów w upale. Duch Święty poprowadził dziś wiele trudnych modlitw, a dzień zakończyliśmy mszą świętą w Buczku z wystawieniem największego sakramentu i poświęceniem wianków. Ksiadz Wikary i pielgrzymi ucałowali ikonę. Udaliśmy się na nocleg do rodzonej siostry Danusi i jej rodziny w Buczku.

09.05.2020 Maryniec – Złotów

Rano jesteśmy na Mszy św. w Złotowie, po której Justyna odwozi mnie z powrotem na trasę. W uszach piękny śpiew ptaków i Słowa Jezusa: „Fi...